Eski Bir öfke patlaması

İNKÂR ETMEK OLANLARI
SİLİP ATMAK YAŞANANLARI
KABULLENMEK BU HAYATI
HAYKIRAMAMAK
YAŞAMAK HEP İÇTEN İÇE AŞKI
GÜLÜMSEMEK YÜZÜNE
SANKİ HİÇ DÜŞLEMEMİŞ GİBİ

KABULLENMEK

MESAFELER KOYMAK ARANA
BUZDAN DAĞLAR YARATMAK

NEDENSİZCE…

AŞILAMAZ ZANNETTİĞİN ANDA
KARŞINDA BULMAK TÜM ÇIPLAKLIĞINLA
İSTEMİYORUM DESENDE SAKLAYAMAMAK GÖZLERİNİ

YAŞAMIN ÜZERİNE ESPİRİLER YAPMAK
ALAYA ALMAK YAŞADIĞIN GÜNLERİ
HİÇ DÜŞÜNMEDEN ÖTESİNİ




KUL VE EFENDİ
KİM
BİLEMEMEK VE ADIMLAR ATMAK HAYATA

ÇEKİNEREK YÜRÜMEK
İPİN UCUNUN NEREYE GİTTİĞİNİ BİLMEDEN

ÂŞIK OLMAK HAYALLERE
İNANMAK VARLIĞINA
RUHUDA OLSA BEDENİDE OLSA HAYAL OLDUĞUNU DÜŞÜNMEK

DİBE VURMAK VE NEFES ALMAK İSTEMEK
BOĞULACAĞINI BİLE BİLE
GÖZLERİNİ KAPAMAK GELEN GECEYLE GÜNE
HİÇ DÜŞÜNMEDEN KAPAMAK
BELKİDE UCUNDA HİÇ AÇMAMAK VAR

SÖZLER VERMEK VE BAHANELER BULMAK YAPMAMAK İÇİN

SIRTINI DÖNMEYİ DÜŞMANINA
MERTLİK SANMAK
HER HANÇER YİYİŞTE BİRAZ DAHA OLGUNLAŞMAK
HER DÜŞ KIRIKLIĞIYLA HAYKIRMAK ALLAH’A
VE
TÖVBELER ETMEK İÇKİ MASALARINDA…


İNSANIM YA…

çehrem

Çehreme düşmüş,
Ay karan.
Kırmızı çizgide sondan eklemeli kelime,
Bitişken dil ıslak öpücüğünde buldu
kaybetmeye meğilli kağıt blöf yapar gibi sevişmede
Ardını işledi cümlelerin
Düşledi devden sonrasını.
Niyetsiz oruçtu yalnızlığı.
Nafile!

Çehrene düşmüş gözlerim,ardı karanlık gecenin en sır yalnızlığında